Kazze over de Tieltse Poëzie

Onze huiscolumnist Hubert Lanckriet is een man van zijn woord en bezorgt ons regelmatig een schrijfsel om duimen en vingers af te liggen. Deze keer laat hij zijn licht schijnen over Tieltse Poëzie. Veel leesgenot !

30 januari was wereld-gedichtendag, en ook in Tielt werd daar aan meegedaan.  In theater Malpertuis was er een poëzieavond waar gedichten van Tieltenaar Walter Haesaert werden voorgedragen.  Lange tijd was er van onze meest bekende poëet helemaal niets meer te horen, maar nu zorgde het stadsbestuur ervoor dat er op een viertal plaatsen in Tielt grote borden geplaatst werden met gedichten van de inmiddels 85 jaar geworden Haesaert.

De Kazze is zo even blijven stilstaan bij zo’n bord aan Mulle de Terschueren, en werd getroffen door de schoonheid van wat daar te lezen viel.  In het koetshuis van Mulle was er op dat moment een tentoonstelling van sonnetten, georganiseerd door het mij voorheen onbekende Curieus Tielt.  Andere bezoekers waren daar in geen velden of wegen te bespeuren, maar laat ons wel wezen: niet veel mensen zijn geïnteresseerd in deze soms moeilijk toegankelijke dichtvormen.  Je moet zo’n gedicht soms wel 5 keer na elkaar lezen om de boodschap er achter te kunnen snappen, en niet zovelen zijn daar fan van.

Eens terug buiten wou ik ook de andere Haesaert-borden wel eens bekijken, maar er was daar niet aangeduid waar je ze kon vinden … enkel dat aan het stadhuis heb ik wèl nog kunnen aanschouwen.

In Tielt is er dus toch wel veel aandacht voor cultuur in allerlei vormen, tot spijt van wie het benijdt.  De sonnetten-tentoonstelling kreeg trouwens nog een staartje in de vorm van een poëzie-namiddag met de Tieltse dichteres Sylvie Marie en haar echtgenoot David Troch, de ex-stadsdichter van Gent.  Naast haar uitgebreide literaire activiteiten is Sylvie ook lesgeefster aan de Tieltse Accademie en ze werd een aantal jaren geleden door het stadsbestuur aangesproken om een Tielts stadsgedicht te schrijven.  Daar betrok ze een aantal andere Tielternaren bij en het collectief eindresultaat mocht er best zijn.  Het (lange) gedicht werd toen gedrukt op een aantal kussenslopen en op posters… maar sedertdien is er maar bitter weinig mee gebeurd.  Zelfs op de voormelde activiteiten nav gedichtendag kwamen deze typerende Tieltse verzen nergens ter sprake, en als ik het zoek op Google, dan vind ik het nergens terug (ook niet op de site van de Stad Tielt).

Om dat goed te maken: ziehier nog eens de integrale versie, zoals gevonden op mijn eigen kussensloop van 2011:

SLEUTELGELUK

Stad met je drie dorpen, net als een klavervier.

Je daken deinen op en neer met de adem van je mensen.

Stappen wekken je straten.  Gebel, geronk, gelach.

En helder klinkt en kaatst en warmt al over je markt een klokkenlied.

Een melodie van weleer is het, in een voortdurend nieuwe remix.

Het is de jeugd die over je vel krioelt en je schoolbanken bezet

Zij leren kussen op je kasseien en huwen later in je hof

Ze nestelen zich in je takken, stoeien met hun kroost

Wieleren langs je wenkende wieken en rond los gestrooide boerenhoven

Ze wandelen en handelen, gelijk in een bijenkorf

Zo waaiert je hartslag al over je ommeland de verten tegemoet

En “s avonds?  Dan komt iedereen in je thuis, zet men zich

Te rusten op je bankjes in ‘t Vredespark of in ‘t Patersbos.

Oud geworden zijn je bewoners verweven met je straten,

Keuvelend kaderen ze je telkens weer in verzen van vroeger.

Wanneer de nacht je dan weer toedekt en alle geluid verstomt

Is het klavertje geplukt.  Nergens anders dan bij jou, Tielt,

Brengt dat zoveel geluk !

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *