Kazze: Over boeken en fietsen

Onze huiscolumnist Kazze schreef niet alleen een boek dat we alleen maar kunnen aanraden, hij bezorgt ons ook regelmatig een column. Deze week heeft hij het over boeken en fietsen. Veel leesplezier!

In zijn jonge jaren was de Kazze een ras-voetballer, vandaar ook zijn nickname: afgeleid van de Caje ofte Jan Ceulemans, ooit Belgiës beroemdste voetbalinternational.  Het levensverhaal van Kazze is te lezen in de roman met dezelfde titel (in Tielt te verkrijgen in de Standaardboekhandel en bij dagbladhandel Skripto in de Bruggestraat), en werd uit de duim gezogen door de Aarseelse schrijver van deze column.

De rij titels van Tieltse auteurs werd nu aangevuld met het nieuwe boek van Paul Bekaert.  In “de Traagheid” stelde deze “romantische advocaat” voor een talrijk opgekomen publiek zijn “De sluipende staatsgreep” voor: een werkstuk over de scheiding der machten en de aanvallen op de rechtstaat. 

Over het boek zelf kan ik niet veel zeggen (want moet het nog lezen), maar wat mij het meest van al bijgebleven is aan deze boekvoorstelling, is het indrukwekkende decor.  Het was immers een eeuwigheid geleden dat ik nog eens binnen was geweest in de unieke locatie die vroeger ‘Oud Thielt’ heette, en nu omgedoopt werd in ‘De Traagheid’, met huisdokter Gilberte Watté aan het roer.   Geloof me vrij: deze plek heeft nog een toekomst in petto als Tieltse culturele tempel!  Achter de mooiste oude gevel van Tielt zit een oude feestzaal verscholen, die in het begin van de jaren 1900 ook een cinemazaal was, waar stomme films werden gespeeld onder begeleiding van live piano-muziek.

Zoon Simon Bekaert (die de inleiding van zijn vaders boekvoorstelling verzorgde) wist trouwens nog een mooie anekdote te vertellen: in zijn vaders jonge jaren was in Oud Thielt ook een tijdlang een dancing gevestigd, met de ietwat vreemde naam “De Pendel”, en precies op die plaats is in de prille jaren 70 de liefdesvonk overgeslagen tussen zijn vader Paul en zijn moeder Trui.

Met het verstrijken der jaren werd Kazze een fervent fietser, en het was afgelopen weekend dan ook heel erg slikken toen hij vernam dat een lid van zijn fietsclub tijdens een avondlijke mountainbike-tocht in Pittem zomaar ineens overleden is. 

Een kerngezonde man van 51 laat totaal onverwachts het leven … ik was niet de enige fietsvriend die daar niet goed van was.  Ik moest ook voortdurend aan Stefaan denken toen ik afgelopen weekend mijn wekelijkse tocht over de Poelberg maakte: wat stelt het leven eigenlijk voor?

Het was mooi herfstweer en ik kwam onderweg veel andere fietsers tegen.  Zoals altijd probeer ik dan goeiendag te knikken als ik een tegenligger passeer.  De meesten kijken dan verwonderd op, want een Vlaamse fietser is zoiets niet gewoon.  In heel veel landen knikken fietsers en wandelaars elkaar consequent gedag, maar Vlamingen zijn dat niet gewend, en de meesten blijven knal voor zich uitkijken als ze een soortgenoot passeren… daar heb ik al lang leren mee leven. 

Maar misschien is dat wel een goed idee om Stefaan te herdenken: we moeten elkaar veel meer eens een vriendelijke blik toewerpen, of eigenlijk … moeten we elkaar veel meer graag zien … voor de korte tijd dat we rondlopen op deze aardbol.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *