Onze huiscolumnist Hubert Lanckriet, alias Kazze, neemt niet alleen afscheid van 2019. Maar ook van Bucky, zijn geliefde viervoeter die net voor Kerst naar de eeuwige jachtvelden is vertrokken.

’t Is weer Kersttijd: voor sommigen de meest melige tijd van het jaar, voor anderen een periode van gemis en tristesse, voor de meesten een periode van warmte en gezelligheid.  Kazze rekent zich tot de laatste categorie, al heeft hij wel veel begrip voor de twee andere.  

Enkele dagen geleden heeft onze trouwe labrador Bucky het tijdelijke verwisseld voor het eeuwige, en ook al was het maar een hond: Kazze mist zijn dartele viervoeter méér dan hij ooit had kunnen vermoeden.  Als het verlies van een dier al zoveel pijn kan doen, hoeveel te erger is het dan niet om een geliefde medemens te verliezen. 

Kazze mist zijn viervoeter Bucky. GF

Dat hoeft niet altijd door een overlijden te zijn: de mensen die dezer dagen de wonden van een relatiebreuk weer extra pijn voelen doen … ze zijn met oneindig velen.  ’t Klinkt misschien ook melig, maar in deze regels wil ik eens de hoop uitspreken dat er voor ieder van ons wat meer warmte en verbondenheid mag binnensluipen in het dagelijks leven van 2020.

Vlamingen zijn warme mensen gebleken tijdens de warmste week van StuBru.  Maar evengoed zou ik kunnen beweren dat wij toch maar een koel volkje zijn, als ik bijvoorbeeld kijk naar de kerstverlichting in mijn eigen straat.  Er staan ongeveer 100 huizen langs, maar slechts in een 5-tal is er kerstverlichting te bespeuren in de voortuin of -gevel.  Ik weet ook wel dat niet iedereen in de mogelijkheid is om lichtjes buiten te hangen, maar als ik dat vergelijk met de uitbundige kerstverlichting die in zovele andere streken overal te zien is … 

Aan menige Kerstdis zal ongetwijfeld de discussie gevoerd geweest zijn over de politieke impasse in ons land, over het beleid van de Vlaamse regering, de migratie-crisis, enz.  Bijna iedereen is daarbij akkoord dat wij niet het OCMW van de wereld kunnen spelen en niet kunnen zorgen voor het opvangen van alle sukkelaars ter wereld.  Ook in Jezus’ tijd was er geen plaats in de herberg voor de vluchtelingen uit Nazareth, en die geschiedenis herhaalt zich nu in alle rijke streken van de wereld: wij laten onze welvaart niet afpakken door de talrijke sukkelaars die op onze rijke Westerse  vetpotten afkomen – al zeker niet als ze gekleurd vel hebben of een hoofddoek dragen.

Daaraan dacht ik toen ik vlak voor Kerstmis toevallig in een centrum voor asielzoekers beland ben.  Mijn Kazze-hart brak toen ik daar een Venezolaans tienermeisje in de regen rond zag sloffen over wat ooit een speelplaats geweest is, met alleen maar een paar “teensletsen” aan haar voetjes.  Ze rilde van de kou en van de heimwee naar haar speelvriendjes in haar arme maar zoveel warmere land.

Nu onzen Bucky in de honden-hemel is weet hij misschien waarom er zoveel miserie is bij de bewoners van deze aardbol en waarom bij de mensensoort de ene soms zo hard kan zijn voor de andere.  Hij hoopt samen met mij dat er ondanks alles voor dat Zuid-Amerikaanse meisje met de lange zwarte vlecht een mooie toekomst wacht in ons Vlaanderenland. 

Beiden wensen we ook alle lezers van Tielt!Mohow een Gelukkig en Gezond Nieuwjaar toe, en veel leesgenot ook!

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *